|
sā rākṣasendrasya vaco niśamya; tad rāvaṇasyāpriyam apriyārtā sītā vitatrāsa yathā vanānte; siṃhābhipannā gajarājakanyā sā rākṣasī madhyagatā ca bhīrur; vāgbhir bhṛśaṃ rāvaṇatarjitā ca kāntāramadhye vijane visṛṣṭā; bāleva kanyā vilalāpa sītā satyaṃ batedaṃ pravadanti loke; nākālamṛtyur bhavatīti santaḥ yatrāham evaṃ paribhartsyamānā; jīvāmi kiṃ cit kṣaṇam apy apuṇyā sukhād vihīnaṃ bahuduḥkhapūrṇam; idaṃ tu nūnaṃ hṛdayaṃ sthiraṃ me vidīryate yan na sahasradhādya; vajrāhataṃ śṛṅgam ivācalasya naivāsti nūnaṃ mama doṣam atra; vadhyāham asyāpriyadarśanasya bhāvaṃ na cāsyāham anupradātum; alaṃ dvijo mantram ivādvijāya nūnaṃ mamāṅgāny acirād anāryaḥ; śastraiḥ śitaiś chetsyati rākṣasendraḥ tasminn anāgacchati lokanāthe; garbhasthajantor iva śalyakṛntaḥ duḥkhaṃ batedaṃ mama duḥkhitāyā; māsau cirāyābhigamiṣyato dvau baddhasya vadhyasya yathā niśānte; rājāparādhād iva taskarasya hā rāma hā lakṣmaṇa hā sumitre; hā rāma mātaḥ saha me jananyā eṣā vipadyāmy aham alpabhāgyā; mahārṇave naur iva mūḍha vātā tarasvinau dhārayatā mṛgasya; sattvena rūpaṃ manujendraputrau nūnaṃ viśastau mama kāraṇāt tau; siṃharṣabhau dvāv iva vaidyutena nūnaṃ sa kālo mṛgarūpadhārī; mām alpabhāgyāṃ lulubhe tadānīm yatrāryaputraṃ visasarja mūḍhā; rāmānujaṃ lakṣmaṇapūrvakaṃ ca hā rāma satyavrata dīrghavāho; hā pūrṇacandrapratimānavaktra hā jīvalokasya hitaḥ priyaś ca; vadhyāṃ na māṃ vetsi hi rākṣasānām ananyadevatvam iyaṃ kṣamā ca; bhūmau ca śayyā niyamaś ca dharme pativratātvaṃ viphalaṃ mamedaṃ; kṛtaṃ kṛtaghneṣv iva mānuṣāṇām mogho hi dharmaś carito mamāyaṃ; tathaikapatnītvam idaṃ nirartham yā tvāṃ na paśyāmi kṛśā vivarṇā; hīnā tvayā saṃgamane nirāśā pitur nirdeśaṃ niyamena kṛtvā; vanān nivṛttaś caritavrataś ca strībhis tu manye vipulekṣaṇābhiḥ; saṃraṃsyase vītabhayaḥ kṛtārthaḥ ahaṃ tu rāma tvayi jātakāmā; ciraṃ vināśāya nibaddhabhāvā moghaṃ caritvātha tapovrataṃ ca; tyakṣyāmi dhig jīvitam alpabhāgyā sā jīvitaṃ kṣipram ahaṃ tyajeyaṃ; viṣeṇa śastreṇa śitena vāpi viṣasya dātā na tu me 'sti kaś cic; chastrasya vā veśmani rākṣasasya śokābhitaptā bahudhā vicintya; sītātha veṇyudgrathanaṃ gṛhītvā udbadhya veṇyudgrathanena śīghram; ahaṃ gamiṣyāmi yamasya mūlam itīva sītā bahudhā vilapya; sarvātmanā rāmam anusmarantī pravepamānā pariśuṣkavaktrā; nagottamaṃ puṣpitam āsasāda upasthitā sā mṛdur sarvagātrī; śākhāṃ gṛhītvātha nagasya tasya tasyās tu rāmaṃ pravicintayantyā; rāmānujaṃ svaṃ ca kulaṃ śubhāṅgyāḥ śokānimittāni tadā bahūni; dhairyārjitāni pravarāṇi loke prādurnimittāni tadā babhūvuḥ; purāpi siddhāny upalakṣitāni |
सा राक्षसेन्द्रस्य वचॊ निशम्य; तद रावणस्याप्रियम अप्रियार्ता सीता वितत्रास यथा वनान्ते; सिंहाभिपन्ना गजराजकन्या सा राक्षसी मध्यगता च भीरुर; वाग्भिर भृशं रावणतर्जिता च कान्तारमध्ये विजने विसृष्टा; बालेव कन्या विललाप सीता सत्यं बतेदं परवदन्ति लॊके; नाकालमृत्युर भवतीति सन्तः यत्राहम एवं परिभर्त्स्यमाना; जीवामि किं चित कषणम अप्य अपुण्या सुखाद विहीनं बहुदुःखपूर्णम; इदं तु नूनं हृदयं सथिरं मे विदीर्यते यन न सहस्रधाद्य; वज्राहतं शृङ्गम इवाचलस्य नैवास्ति नूनं मम दॊषम अत्र; वध्याहम अस्याप्रियदर्शनस्य भावं न चास्याहम अनुप्रदातुम; अलं दविजॊ मन्त्रम इवाद्विजाय नूनं ममाङ्गान्य अचिराद अनार्यः; शस्त्रैः शितैश छेत्स्यति राक्षसेन्द्रः तस्मिन्न अनागच्छति लॊकनाथे; गर्भस्थजन्तॊर इव शल्यकृन्तः दुःखं बतेदं मम दुःखिताया; मासौ चिरायाभिगमिष्यतॊ दवौ बद्धस्य वध्यस्य यथा निशान्ते; राजापराधाद इव तस्करस्य हा राम हा लक्ष्मण हा सुमित्रे; हा राम मातः सह मे जनन्या एषा विपद्याम्य अहम अल्पभाग्या; महार्णवे नौर इव मूढ वाता तरस्विनौ धारयता मृगस्य; सत्त्वेन रूपं मनुजेन्द्रपुत्रौ नूनं विशस्तौ मम कारणात तौ; सिंहर्षभौ दवाव इव वैद्युतेन नूनं स कालॊ मृगरूपधारी; माम अल्पभाग्यां लुलुभे तदानीम यत्रार्यपुत्रं विससर्ज मूढा; रामानुजं लक्ष्मणपूर्वकं च हा राम सत्यव्रत दीर्घवाहॊ; हा पूर्णचन्द्रप्रतिमानवक्त्र हा जीवलॊकस्य हितः परियश च; वध्यां न मां वेत्सि हि राक्षसानाम अनन्यदेवत्वम इयं कषमा च; भूमौ च शय्या नियमश च धर्मे पतिव्रतात्वं विफलं ममेदं; कृतं कृतघ्नेष्व इव मानुषाणाम मॊघॊ हि धर्मश चरितॊ ममायं; तथैकपत्नीत्वम इदं निरर्थम या तवां न पश्यामि कृशा विवर्णा; हीना तवया संगमने निराशा पितुर निर्देशं नियमेन कृत्वा; वनान निवृत्तश चरितव्रतश च सत्रीभिस तु मन्ये विपुलेक्षणाभिः; संरंस्यसे वीतभयः कृतार्थः अहं तु राम तवयि जातकामा; चिरं विनाशाय निबद्धभावा मॊघं चरित्वाथ तपॊव्रतं च; तयक्ष्यामि धिग जीवितम अल्पभाग्या सा जीवितं कषिप्रम अहं तयजेयं; विषेण शस्त्रेण शितेन वापि विषस्य दाता न तु मे ऽसति कश चिच; छस्त्रस्य वा वेश्मनि राक्षसस्य शॊकाभितप्ता बहुधा विचिन्त्य; सीताथ वेण्युद्ग्रथनं गृहीत्वा उद्बध्य वेण्युद्ग्रथनेन शीघ्रम; अहं गमिष्यामि यमस्य मूलम इतीव सीता बहुधा विलप्य; सर्वात्मना रामम अनुस्मरन्ती परवेपमाना परिशुष्कवक्त्रा; नगॊत्तमं पुष्पितम आससाद उपस्थिता सा मृदुर सर्वगात्री; शाखां गृहीत्वाथ नगस्य तस्य तस्यास तु रामं परविचिन्तयन्त्या; रामानुजं सवं च कुलं शुभाङ्ग्याः शॊकानिमित्तानि तदा बहूनि; धैर्यार्जितानि परवराणि लॊके परादुर्निमित्तानि तदा बभूवुः; पुरापि सिद्धान्य उपलक्षितानि |
