|
tasya tadvacanaṃ śrutvā vālisūnur abhāṣata jāmbavatpramukhān sarvān anujñāpya mahākapīn asminn evaṃgate kārye bhavatāṃ ca nivedite nyāyyaṃ sma saha vaidehyā draṣṭuṃ tau pārthivātmajau aham eko 'pi paryāptaḥ sarākṣasagaṇāṃ purīm tāṃ laṅkāṃ tarasā hantuṃ rāvaṇaṃ ca mahābalam kiṃ punaḥ sahito vīrair balavadbhiḥ kṛtātmabhiḥ kṛtāstraiḥ plavagaiḥ śaktair bhavadbhir vijayaiṣibhiḥ ahaṃ tu rāvaṇaṃ yuddhe sasainyaṃ sapuraḥsaram saputraṃ vidhamiṣyāmi sahodarayutaṃ yudhi brāhmam aindraṃ ca raudraṃ ca vāyavyaṃ vāruṇaṃ tathā yadi śakrajito 'strāṇi durnirīkṣyāṇi saṃyuge tāny ahaṃ vidhamiṣyāmi nihaniṣyāmi rākṣasān bhavatām abhyanujñāto vikramo me ruṇaddhi tam mayātulā visṛṣṭā hi śailavṛṣṭir nirantarā devān api raṇe hanyāt kiṃ punas tān niśācarān sāgaro 'py atiyād velāṃ mandaraḥ pracaled api na jāmbavantaṃ samare kampayed arivāhinī sarvarākṣasasaṃghānāṃ rākṣasā ye ca pūrvakāḥ alam eko vināśāya vīro vāyusutaḥ kapiḥ panasasyoruvegena nīlasya ca mahātmanaḥ mandaro 'py avaśīryeta kiṃ punar yudhi rākṣasāḥ sadevāsurayuddheṣu gandharvoragapakṣiṣu maindasya pratiyoddhāraṃ śaṃsata dvividasya vā aśviputrau mahāvegāv etau plavagasattamau pitāmahavarotsekāt paramaṃ darpam āsthitau aśvinor mānanārthaṃ hi sarvalokapitāmahaḥ sarvāvadhyatvam atulam anayor dattavān purā varotsekena mattau ca pramathya mahatīṃ camūm surāṇām amṛtaṃ vīrau pītavantau plavaṃgamau etāv eva hi saṃkruddhau savājirathakuñjarām laṅkāṃ nāśayituṃ śaktau sarve tiṣṭhantu vānarāḥ ayuktaṃ tu vinā devīṃ dṛṣṭabadbhiḥ plavaṃgamāḥ samīpaṃ gantum asmābhī rāghavasya mahātmanaḥ dṛṣṭā devī na cānītā iti tatra nivedanam ayuktam iva paśyāmi bhavadbhiḥ khyātavikramaiḥ na hi vaḥ plavate kaś cin nāpi kaś cit parākrame tulyaḥ sāmaradaityeṣu lokeṣu harisattamāḥ teṣv evaṃ hatavīreṣu rākṣaseṣu hanūmatā kim anyad atra kartavyaṃ gṛhītvā yāma jānakīm tam evaṃ kṛtasaṃkalpaṃ jāmbavān harisattamaḥ uvāca paramaprīto vākyam arthavad arthavit na tāvad eṣā matir akṣamā no; yathā bhavān paśyati rājaputra yathā tu rāmasya matir niviṣṭā; tathā bhavān paśyatu kāryasiddhim |
तस्य तद्वचनं शरुत्वा वालिसूनुर अभाषत जाम्बवत्प्रमुखान सर्वान अनुज्ञाप्य महाकपीन अस्मिन्न एवंगते कार्ये भवतां च निवेदिते नयाय्यं सम सह वैदेह्या दरष्टुं तौ पार्थिवात्मजौ अहम एकॊ ऽपि पर्याप्तः सराक्षसगणां पुरीम तां लङ्कां तरसा हन्तुं रावणं च महाबलम किं पुनः सहितॊ वीरैर बलवद्भिः कृतात्मभिः कृतास्त्रैः पलवगैः शक्तैर भवद्भिर विजयैषिभिः अहं तु रावणं युद्धे ससैन्यं सपुरःसरम सपुत्रं विधमिष्यामि सहॊदरयुतं युधि बराह्मम ऐन्द्रं च रौद्रं च वायव्यं वारुणं तथा यदि शक्रजितॊ ऽसत्राणि दुर्निरीक्ष्याणि संयुगे तान्य अहं विधमिष्यामि निहनिष्यामि राक्षसान भवताम अभ्यनुज्ञातॊ विक्रमॊ मे रुणद्धि तम मयातुला विसृष्टा हि शैलवृष्टिर निरन्तरा देवान अपि रणे हन्यात किं पुनस तान निशाचरान सागरॊ ऽपय अतियाद वेलां मन्दरः परचलेद अपि न जाम्बवन्तं समरे कम्पयेद अरिवाहिनी सर्वराक्षससंघानां राक्षसा ये च पूर्वकाः अलम एकॊ विनाशाय वीरॊ वायुसुतः कपिः पनसस्यॊरुवेगेन नीलस्य च महात्मनः मन्दरॊ ऽपय अवशीर्येत किं पुनर युधि राक्षसाः सदेवासुरयुद्धेषु गन्धर्वॊरगपक्षिषु मैन्दस्य परतियॊद्धारं शंसत दविविदस्य वा अश्विपुत्रौ महावेगाव एतौ पलवगसत्तमौ पितामहवरॊत्सेकात परमं दर्पम आस्थितौ अश्विनॊर माननार्थं हि सर्वलॊकपितामहः सर्वावध्यत्वम अतुलम अनयॊर दत्तवान पुरा वरॊत्सेकेन मत्तौ च परमथ्य महतीं चमूम सुराणाम अमृतं वीरौ पीतवन्तौ पलवंगमौ एताव एव हि संक्रुद्धौ सवाजिरथकुञ्जराम लङ्कां नाशयितुं शक्तौ सर्वे तिष्ठन्तु वानराः अयुक्तं तु विना देवीं दृष्टबद्भिः पलवंगमाः समीपं गन्तुम अस्माभी राघवस्य महात्मनः दृष्टा देवी न चानीता इति तत्र निवेदनम अयुक्तम इव पश्यामि भवद्भिः खयातविक्रमैः न हि वः पलवते कश चिन नापि कश चित पराक्रमे तुल्यः सामरदैत्येषु लॊकेषु हरिसत्तमाः तेष्व एवं हतवीरेषु राक्षसेषु हनूमता किम अन्यद अत्र कर्तव्यं गृहीत्वा याम जानकीम तम एवं कृतसंकल्पं जाम्बवान हरिसत्तमः उवाच परमप्रीतॊ वाक्यम अर्थवद अर्थवित न तावद एषा मतिर अक्षमा नॊ; यथा भवान पश्यति राजपुत्र यथा तु रामस्य मतिर निविष्टा; तथा भवान पश्यतु कार्यसिद्धिम |
